postheadericon PRZEPISY Z CEBULĄ

pobrane (2)

Sos cebulowy. Z 4 dag tłuszczu, 4 dag mąki sporządzamy zasmaż­kę, dodajemy 2 dag cukru i 1 główkę cebuli, pokrojoną w pla­sterki. Po kilku minutach rozrze­dzamy wodą lub wywarem z mię­sa i gotujemy około 20 minut. Solimy lekko, zakwaszamy octem i przecieramy przez sito. Zaprawia­my śmietaną i podajemy. Karp zapiekany w śmietanie (rścponty). 1 kg karpia czyści­my, myjemy, dzielimy na części i solimy. 1 dużą główkę cebuli po­krojoną w plasterki przysmażamy na tłuszczu, dodajemy czerwoną paprykę oraz 1 kg ziemniaków pokrojonych w plastry. Przypra­wiamy solą i papryką, dodajemy 2-3 pomidory i dusimy na małym ogniu, stale podlewając wodą. Kiedy ziemniaki bądą na wpół miękkie, połowę z nich przekłada­my do żaroodpornego naczynia, układamy na nich przygotowaną rybę, przykrywamy drugą połową ziemniaków i cebuli. Na wierzch wlewamy 200 ml śmietany i wsta­wiamy do piekarnika.

postheadericon SMAK POTRAWY

Takie przyprawy, jak bazylię, czosnek, majeranek oraz suszoną włoszczy­znę, gotujemy jak najkrócej. Warto jeszcze wziąć pod uwagę następujące rady. Starajmy się, aby potrawy zachowywały tylko smak przyprawy, natomiast usu­wajmy z nich wygotowane już ziarna lub łodygi, gdyż mogłyby sprawiać kłopot podczas jedzenia. Proponujemy uszyć niewielki wo­reczek z batystu lub gazy i wkła­dać do niego przyprawy, a po ugotowaniu wyrzucać wraz z. za­wartością. Należy także przestrze­gać zasady, że przyprawiając po­trawę warzywami, stosujemy tylko trzy gatunki tych roślin. Bądźmy bardzo ostrożni w używaniu soli, ponieważ raz przesolonej potrawy nie można już uratować.

postheadericon PRZYSWOJENIE PODSTAWOWYCH WIADOMOŚCI

Przyswojenie podstawowych wia­domości na temat właściwego przyrządzania posiłków i ich przyprawiania jest bardzo ważne, gdyż potrawa źle doprawiona lub zbyt tłusta jest szkodliwa dla zdro­wia. Odpowiednie dobieranie róż­norodnych przypraw nie jest wca­le takie proste, jak się niekiedy wydaje. W tym względzie ogro­mne znaczenie ma doświadczenie oraz wyczucie. Tylko niewielu lu­dzi opanowało tę niełatwą sztukę. Większość osób ogranicza się do kilku przypraw, zwykle powszech­nie znanych, przeważnie zagrani­cznych, i na dodatek dawkuje je bez zastanowienia, wsypując po prostu do garnka czy talerza. Właśnie z tej przyczyny kuchnie zakładowe, a nawet niektóre re­stauracje, raczą nas zupami i sosa­mi o jednakowym smaku.

postheadericon SPRZEDAŻ PRZYPRAW

Na pokładzie tego statku zostało tylko 18 marynarzy, za to pod pokładem krył się ogromny majątek w postaci 70 ton przy­praw. Suma uzyskana z ich sprze­daży wynagrodziła z nawiązką Ka­rolowi V wielomilionowe koszty związane z wyprawą. Śmierć po­nad 200 marynarzy i samego Ma­gellana była ceną, jaką zapłacono wówczas za radość płynącą z roz­koszowania się przyprawami. Kapitana Cano, który dowodził ostatnim z okrętów Magellana, cesarz obsypał zaszczytami i nadał mu prawo pieczętowania się her­bem. Widniały na nim dwie laski cynamonu, trzy gałki muszkatoło­we oraz dwanaście goździków.

postheadericon UPRAWA ROŚLIN PRZYPRAWOWYCH

Uprawą roślin przyprawowych na większą skalę jako pierwsi zajmo­wali się starożytni Rzymianie. Katon (234-149 p.n.e.) w księdze „De agricuftura” omawia zasady uprawy anyżu, kopru, kolendry i macierzanki. Ogrody Lukullusa (111 -57 p.n.e.) — wodza i polity­ka rzymskiego słynącego z bogactw i rozrzutności, zdobiły mię­dzy innymi słynne w owym czasie rośliny przyprawowe. Używano ich do przyprawiania potraw na wystawne, wielodniowe „uczty lukullusowe”, przygotowywane przez najlepszych kucharzy, a sła­wa tych uczt rozchodziła się sze­roko. Kuchmistrz Lukullusa ota­czał wielką tajemnicą swą wiedzę o  przyprawach i w trakcie przyrzą­dzania potraw nie dopuszczał do siebie nikogo.

postheadericon NOWE STARE PRZYPRAWY

Wypróbujemy kilka „nowych”, lecz jednocześnie prastarych przy­praw, a na pewno nie zawiedzie­my się. Wielu Czytelników ogarnia zapewne bezradność wobec mno­gości przypraw i ich mieszanek proponowanych na półkach skle- )wych, wystawach czy baza­ch. A przecież wnoszą one wiele yginalności i dobrego smaku do iszych codziennych, niekiedy iść monotonnych, jadłospisów, e rezygnujmy więc z nich pod ‚zorem braku doskonałej znajo- >ści przedmiotu lub małej prak- ;i kulinarnej. Sztuka przyprawiania pokarmów sięga w zamierzchłą przeszłość, do początków istnienia ludzkości.

postheadericon WMAGA APETYT

Coś, co wzmaga apetyt — a tutaj wstęp — wstęp do znakomitej książki o roślinach przyprawowyfch i przyprawach. Czy właściwie wywiązałem się z nałożonego na moje barki zadania? Czy udało mi się napisać „smakowitą” przedmowę do książki pełnej pikantnych przypraw? Zapewne zależy to od gustu Czytelnika. Co to za szczęście,że gorzka wódka też zaliczana jest do apśritifów! Osoby wyjątkowo krytyczne niech więc ten wstęp potraktują jako gorzką wódkę. Odżywianie się jest podstawą na­szej egzystencji. Nie jest jednakże obojętne, w jaki sposób przyrzą­dzamy spożywane przez nas po­trawy.

postheadericon DAWNE PRZYPRAWY

Niech mnie licho weźmie, jeżeli znajdzie się ktoś, kto zna jeszcze wszystkie, obco już dzisiaj brzmiące, składniki dawnych potraw, albo kto umiałby je dzisiaj przyrządzić! Jedno jest pewne, do każdej z nich zastosowano znakomite przyprawy. Kiedy tak wspominamy dawne przyprawy, wyraźnie widać, jak bardzo zubożała pod względem różnorodności smaków szeroko znana kuchnia węgierska. Czyżby nasi kucharze i gospodynie domowe zapomnieli o dawnych przyprawach? Słynna, wydana przez zakon jezuitów w Nagyszombat w roku 1763, książka kucharska, której pełny tytuł brzmi „Księga wiedzy kucharskiej, w której zawarto przepisy i zalecenia na przygotowanie wielu wybranych specjałów, zdrowych,, smacznych i wydajnych” wymienia wiele różnorodnych nazw przypraw dzisiaj już mało znanych (np. kwiat muszkatołowy, imbir, szafran, macierzanka), lecz nie wspomina wcale o papryce.

postheadericon Szparagi – wciąż mało znane warzywa w Polsce

Białe, zielone, rzadziej fioletowe – szparagi, uznawane są prawdziwie królewskie warzywo. Delikatny smak zaspokoi najbardziej wybredne podniebienia. Może dlatego są tak cennym, a nie docenianym warzywem, ponieważ goszczą na naszych stołach tylko jeden raz w roku – maj, to miesiąc szparagów. Najlepsze jakościowo i smakowo są te szparagi, które po ścięciu, tego samego dnia pojawią się w kuchni. Hodowcy szparagów twierdzą, że gdy nadejdzie sezon na szparagi, w ich domach królują w większości potrawy ze szparagów. Najbardziej znana wersja serwowania tych warzyw, to szparagi z sosem holenderskim, który znakomicie komponuje się z ich delikatnym smakiem i miąższem. Kupując szparagi w sklepie czy na targu, często mamy wątpliwości, czy to warzywo świeże, czy już kilkudniowe. Aby to sprawdzić, odłamujemy końcówkę szparaga – gdy z łatwością da się odłamać, a w tym miejscu pojawia się sok, możemy bez obaw dokonać zakupu. Szparagi możemy podać na wiele sposobów – gotowane, smażone na maśle, w sałatce warzywnej. Szparagi podczas gotowania powinny wystawać ponad powierzchnię wody – ich główki są tak delikatne, że z powodzeniem osiągną pożądany stan delikatnie gotując się w parze wodnej.

postheadericon Przepisy kulinarne

Przepisy kulinarne są bardzo różnorodne. Istnieje setki przepisów, które różnią się między sobą stopniem trudności przygotowania, wtajemniczenia w odpowiednie czynności kuchenne. Przepisy kulinarne dostępne są w książkach kucharskich, różnego typu stronach internetowych poświęconych kuchni. Można odnaleźć wszelkiego rodzaju przepisy kuchni azjatyckiej, włoskiej, greckiej, francuskiej, polskiej oraz masę innych, które też na pewno są bardzo smaczne i mają wiele zalet. Przepisy kuchenne są bardzo potrzebne. Ciężko jest zapamiętać masę przepisów, jeśli się z nich, na co dzień nie używa. Przepisy kulinarne doskonale pozwalają określić wszelkie inne zalety danego posiłku. Nie tylko samo jedzenie go stanowi doskonały motyw pod względem smaku i aromatu, ale już sama kwestia przygotowania tego posiłku dostarcza wielu atrakcji. Wielu ludzi spisuje swoje przepisy, aby móc się nimi podzielić z innymi lub pozostawić je swoim dzieciom, aby przekazywane były z pokolenia na pokolenie, jest to dość charakterystyczny motyw przekazywania swoich umiejętności.

postheadericon KAPAR CIERNISTY

zylaki_3287191

Kapar ciernisty.Capparis spinosa.Jest to ulubiona przyprawa sma­koszy o wyrafinowanych gustach, mająca charakterystyczny, cierpki, lekko gorzkawy, piekący smak i przyjemny aromat. Kapar ciernisty pochodzi z basenu Morza Śró­dziemnego (Francja, Włochy, Gre­cja). Jest niewielkim krzewem. Przyprawą są zamknięte jeszcze pąki kwiatowe (Ffos Capparis), które po zbiorze są konserwowane w osotonym occie. Sprzedaje się je w postaci marynowanej, w szkla­nych słoiczkach. Zawierają one łatwo ulatniający się glikozyd ruty­nę (około 5%). Szczególny aromat kaparów zna­cznie podnosi smak niektórych dań mięsnych, sosów, sałatek, potraw z dziczyzny.

postheadericon PIWO IMBIROWE

images

Piwo imbirowe. Do 1 kg cukru rozpuszczonego z 1 kg miodu, dodajemy sok z 1 cytryny, 15 dag mielonego imbiru oraz 50 ml octu winnego. Następnie dolewamy 2,5 I wrzącej wody. Po wystudze- niu dodajemy 3 roztarte żółtka i 3 dag drożdży. Cały rozczyn pozo­stawiamy w umiarkowanie ciep­łym miejscu na 2-3 dni, po czym przecedzamy i rozlewamy do bu­telek. Napar przeciw dolegliwoś­ciom żołądka. Sporządzamy mieszankę ziół biorąc po 50 g imbiru, rozłogów perzu, rabarbaru, goryczki i kopru włoskiego. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy 300 ml wody. Przygotowujemy napar. Należy zażywać go na czczo.

postheadericon WOŁOWINA PO PROWANSALSKU

p_1037_1

Wołowina po prowansalsku. 1 ząbek czosnku dusimy przez chwilę w oleju, następnie obsma­żamy w nim ze wszystkich stron 1 kg mięsa wołowego. Dodajemy 150 ml wody oraz 3 łyżki przecieru pomidorowego. Kroimy na ćwiart­ki główkę cebuli, szpikujemy je goździkami, a następnie za pomo­cą wykałaczek przytwierdzamy do mięsa/Przykrywamy garnek pok­rywką i dusimy mięso pTzez mniej więcej 2 godziny. Następnie do­dajemy 1 /2 kg zielonego groszku i dusimy nadal, aż do momentu kiedy mięso będzie miękkie.Poncz z czerwonego wina.Gotujemy 500 ml wody, 20 dag cukru, 2 goździki i odrobinę cyna­monu. Odstawiamy z gazu i doda­jemy 1 butelkę czerwonego wina, sok z 1/2 cytryny, 1/2 pomarań­czy i 250 ml rumu. Podgrzewamy przez 1 -2 minuty nie dopuszczając do wrzenia.Napar przeciw skurczom żo­łądka. Sporządzamy mieszankę biorąc po 5 g goździków, nasion anyżu, nasion kminku oraz ziela rumianku, mięty pieprzowej i meli­sy. 2 łyżki stołowe tak przygoto­wanej mieszanki ziół gotujemy w 500 ml wody. Pijemy 2 filiżanki dziennie.

postheadericon PRZEPISY Z GORCZYCĄ

pobrane

Ze względu na skłonność do cho­rób oraz niską cenę nasion nie zaleca się jej uprawy w ogródkach przydomowych oraz na, działkach.Schab , z musztardą, szynką oraz jajkiem sadzonym. Przygotowujemy; tyje kotletów.; scha­bowych) ile jest osób, szynkę oraz jajka. Kotlety myjemy,zbijamy tłuczkiem, solimy, – pieprzymy i smarujemy z obu stron musztardą. Cienkie plasterki szynki smaruje­my przecierem pomidorowym, pieprzymy – i układamy na kotle­tach. Tak przygotowane kawałki mięsa wkładamy na gorący tłuszcz do rondla, podlewamy wodą i dusimy pod przykryciem. Kiedy mięso jest miękkie, a woda wypa­ruje, na wierzch-każdego kotleta wbijamy jajko, czekamy aż zetnie się-‚białko.’ Podajemy z frytkami oraz bukietem warzyw.

postheadericon WEDŁUG PRZEPISÓW

images (1)

Według przepisów wytrawnych znawców kuchni czosnek wrzuca­my do gotujących się potraw w całych ząbkach lub też przed po­daniem ścieramy go na tarce i dodajemy do gotowej już potra­wy. W ten sposób potrawa uzyska świeży aromat, który będzie mniej trwały. Z potraw gotowanych, np. z rosołu lub z nóżek cielęcych, ząbki czosnku usuwamy przed po­daniem. Przeciwnicy czosnku mo­gą go zastąpić cebulą lub szczy­piorkiem.Nieprzyjemny zapach czosnku po jego spożyciu możemy znacznie osłabić przez dokładne : umycie zębów; wypicie szklanki mleka lub zżucie kilku ziarenek naturalnej kawy.

postheadericon PRZEPISY Z CZĄBREM

pobrane (1)

Zupa siedmiogrodzka. Gulasz z 25 dag wołowiny lub baraniny zalewamy 1 I wody. Wkładamy 3-4     ugotowane ziemniaki, pokrojo­ne w kostkę, 25 dag ugotowanej fasoli, nieco cząbru, liść laurowy oraz sól. Doprawiamy zasmażką oraz jednym ząbkiem roztartego czosnku. Przed podaniem dodaje­my 100-200 ml śmietany.Gotowana fasola. Fasolę (30 dag) gotujemy w wodzie, w której poprzedniego dnia namoczyliśmy ją. Przygotowujemy zasmażkę z tłuszczu, mąki, małej cebuli oraz roztartego ząbka czosnku. Po ugotowaniu fasoli dodajemy za­smażkę oraz sól, liść laurowy, czą­ber, nieco cukru i octu.Napar na wzmocnienie żołąd­ka, pobudzenie apetytu i pod­wyższenie ciśnienia. 2 łyżki mieszanki przyrządzonej z cząbru, bazylii, rozmarynu oraz kminku (po 5 dag) zalewamy 500 ml wody i doprowadzamy do wrze­nia. Odstawiamy z ognia, po kilku minutach odcedzamy. Pijemy fili­żankę naparu rano i wieczorem.